Nie zrozumiałem przesłania, bo żaden z tropów zostawionych przez Panią na nie nie naprowadza. Jest tylko klisza ukazująca człowieka przegranego,dość patetyczny opis jego nieszenść, z których nie wynika jednak nic, co mogłoby świadczyć o jego szlachetności.W ogóle sam pomysł przedstawienia wyższego dobra w zdegradowanej powierzchowności,wydaje mi się już dość zużyty, rozumiem jednak taką motywację.Tyle tylko ,że żebrak z definicji zabiega o dobra materialne i mimo że są one najczęściej potrzebą pierwszego rzędu, co może w jakimś sotopniu go usprawiedliwiać, to w żadnym razie nie czynią z niego anioła, choćby dlatego, że do ich zdobycia gotów jest poniżyć sam siebie. Żebracza nieosiągalność sama w sobie jest intrygująca, można ją odczytywać na różne sposoby, od dosłowonego rozumienia faktu, że pewne rzeczy (głownie materialne) są nieosiągalne dla żebraka,po bardziej metaforyczną myśl, że pewne stany osiąga się przez poniżenie i dlatego są bliższe żebrakowi, tego jednak nie da się wywnioskować z Pani tekstu , dlatego pisałem ,że w tym kontekście to bzdura.

zgłoś

*nieszczęść

zgłoś