Poezja

Cisza
jak biały nieskończony ocean
od pierwszej chwili stworzenia
z pierwotnego chaosu.
 
Pierwsza nuta istnienia
i jedyna melodia milczenia
przenikająca wszystkie atomy,
głębia najgłębsza wciśnięta w pąki kwiatów.
 
Cisza
nieskończone tło dla muzyki
i wymawianych słów,
pramatka dla wszystkich dźwięków,        
brzmień i odgłosów tego świata,
– dla szumu fal rozkołysanych mórz,
dla kocich medytacji i pomruków.
 
Wszechobecna jak pozagalaktyczne
promieniowanie kosmicznego tła.
 
Cisza
siostra wieczności,
zasada dla harmonii Wszechświata.
 
Bezgłos śmierci,
milczenie Nieba,
pierwsza i ostatnia.
 
Czysta forma.
Pełnia Słowa,
w której mieszka Bóg.
 
Cisza
– miej ją w sobie
 
 
                                             1983/2018