Poezja

Za naszą przyszłość , która tak samotna
przechodzi w wyższy promień konieczności
chwilę powalczmy, aby w ciała obce
nie wpadły nagle tylko nasze kości.

Choć tylko zabrać z tego świata tchnienie,
które tak cicho kości dotknie naszych 
aby choć poznać, co to jest wierzenie
w samotnię duszy, którą ciemność straszy.

Boję się o nas na dobrej orbicie,
obserwacja, jak oddechu westchnienie,
ułudą śmiechów wypełniła życie, 
rozmienia prawdę na krzyk i milczenie.

Więc i za naszą przyszłość, co odeszła
w dzień tak jak w nocy, jak za razem pierwszym
w samotnię duszy, w to tchnienie co pierzcha,
co nie pozwala pisać dobrych wierszy.