Banalny wierszyk

biegać w białej sukience
gdzie miedza rozczochrana
rosie w głowie zamącić
czy mogę

pszenica w słońcu dojrzewa
skrywa chabry błękitne
ja chcę
jeszcze zaśpiewać

poczuć się chłodnym deszczem
zrywać boki ze śmiechu
gdy wiatr
wplata mnie w tęczę

świtem
pobiec przez łąkę
nizać z rosy korale
perły srebrne rozdawać
ale

Letarg

w brzozach
tkwi melancholia
nikt nie usłyszy
skarg
skorodowanych pni
　
pejzaż
błękitnych prześwitów
rodzi nadzieję
czas na szept
zagubionych
myśli

Niepokój (ekfraza)

https://truml.com/profiles/88486/graphics/201284
 
zatopiła źrenice
wylęknione i szybkie jak strzały
tnąc istnienie na wylot
 
znaczenia tracą sens
kiedy spojrzenie jak błyskawica
kaleczy przestrzeń
 
zastygła w oceanie myśli
a smutek rozwiesił
grymas na twarzy
 
dlaczego

Chwila

Chwilo ulotna
możesz nie ujrzeć jutra
żyj dniem dzisiejszym