***

Zatoczyło się koło przeznaczenia...
Ucichł zgiełk duszy
Z niedowierzaniem, jeszcze
Oczy nabierają blasku
Szczęśliwe łyki sił
Ożywczo pląsają po skórze
Karmiczny spokój
Pewnych kroków
Rozbrzmiewa radością
Prostych dróg
Świat się uśmiecha
Kwintesencją zdarzeń
Rozkwita czas
Śmiałe wolnością dłonie
Zagarniają włosy na wietrze

Oddycham...

Ada - V'2010

Braki

Pośród chmur lewitują
W czerwieni słów
Kąsają słabościami
Unoszą i upuszczają
Dzbany goryczy
Metafizyczne marzenia
Zamieniają w frenetyczny spektakl
Czekanych przeżyć...

Ich kłująca cisza
Otwiera mi oczy...

Ada - grudzień'2008

W drodze

A w wierszu dusza pachnie
Czaruje zmysłów jaźnie
Zapuka i zasłucha się
Na dnie serca
Czy to rym, czy rytm wiersza?
Może to ego autora?
Może radość z przed wczoraj?

Fiołkowa linia czasu
A w dłoniach bukiet smaków
Zachęty i powagi
Wśród liter wyszeptane
Nadzieje słów nazwane
Złociste chwile prawdy
I cisza na bezdrożach
I pióra czułość hoża
Dla siebie wespół ze sobą
Trwa taniec myśli chętnych
Misterium żądz ponętnych
Śpi spokój obolały...

Ada - II’2010