Poezja

Jak cicho tu
z ciemności
wyłonią się
zapomniane
odrodzone
piękne

Są jak woda krusząca skałę
jak promyk przebijający chmury
jak droga która namacalnie prowadzi

Nieraz zlęknione
często pragną
odrodzą sen
z rzeczywistości zrobią raj
ale boją się..

Czy ty kruchy człowieku
czy ty zimny jak lód mężczyzno
a ty tęczowa kobieto
pozwolisz na zbudzenie tych głównych prawd?

A teraz Cii.. zradzę Wam tajemnicę
te proste rzeczy o których język szepcze bo na głos wypowiedzieć się boi .. to uczucia
Niepokonane ,niezapomniane wyjątkowe..