Poezja

Głosy dzwonów są okryte,
Wieczną tajemnicą,
One w swym wysiłku,
Wolno się kołyszą.

Dzwony to muzyka niebios,
Na wszystkie zdarzenia,
Dzwony głoszą prawdę,
Bożego istnienia.

Gdy w żałobie głoszą pogrzeb,
Lub na wojnę dzwonią,
Ludzie smutkiem,są przejęci,
Płaczą i łzy ronią.

Lecz gdy,nam zwycięstwa ogłaszają,
I pokój ludziom,oznajmiają,
Wówczas ludzkie serca,
Wesoło się,rozweselają.

Swym głosem dzwony witają,
Powroty wygnańców,
Swym dzwonieniem,głoszą protest,
Niewinnych skazańców.

W dzwonach zawsze słychać,
I radość i żal,
Dzwony dobre i złe wieści głoszą,
Ludziom wiadomości , ze sobą noszą.

Szczęśliwy jest człowiek,
Co głos dzwonów lubi,
On do Boga,swej drogi,
Nigdy nie zgubi.

Zawsze z dniem Wielkiego Piątku,
głos dzwonów ustaje,
Lecz się rozkołyszą,
W same Zmartwywstanie.

W Wielkim Poście w dzwonach słychać,
Wzywanie pokutne,
Wierni śpieszą do kościołów,
W rozważania smutne.