Poezja

ona tak kiedyś silna piękna gibka
rozwijająca talent wędkarski
wśród sępów hien i wilków zostaje
zdemaskowana niemal zjedzona
przez rekiny i piranie choć nieustannie
nadzieję ma

ona prawie postradała rozum i urodę
spadając z tronu wyimaginowanego
roztrzaskała się o rogi małżonka
łamiąc kark wszak król życzył sobie
poślubić Konstancję

Ona niekoronowana choć pierwsza
żona zostawiła potomnym bękarta
sprawiedliwość jest w ręce króla
krzyknął Ludwik wśród nienawiści
zgiń i zniknij

ona już takie przeznaczenie miała
dla kilku chwil zapomnienia i sztuk
uwodzenia męki pańskie w lochu więziennym
a tak rozpaczliwie chce żyć