Poezja

Z dziewiątego piętra,
 
obserwuję cichutko słońce
przeciągające się leniwie.
 
Gdy idzie po dachach,
 
stąpając delikatnie,
 
by nie budzić śpiących
pod nimi ludzi.
 
Z kawą w dłoni.
 
Przeciera oczy i patrzy -
samo nie wierząc w Cud Stworzenia.
 
Zachwycone przeciera oczy,
 
i staje się światłość.