Poezja

Gdzie pochyłość wydm arabskich?

Gdzie strzelistość włóczni rzymskiej?



Ty kilofie prostokątny!

Ty motyko bez promieni!

O ty wiato tramwajowa!



Tyś syntezą jest Bizancjum

i imperium senatorów,

w ciebie Hegel ducha wdmuchał,

żeś o mało co nie pękła!

Czemu ty odmawiasz stoku narciarzowi,

gdy na tobie spocznie okiem,

lecz go w oko kujesz kantem?



Ty latarnio z wysięgnikiem!

Ty toporku porąbany!

O ty słupie bez napięcia!



Gdzie u ciebie krzywej linii

jest wspomnienie,

co jest częścią paraboli

i kultury triumfu łukiem?

Tyś jest kamień ociosany,

co w ogrodzie nim wywija

barbarzyńca nieubrany.