Źrenice pochłonęły tęczówki w ciemności w reakcji na wspomnienie dotyku.
Zapalam świecę jak w dzieciństwie, by nie bać się burzy, co nadchodzi.
W oknie odwijają się dwie iskierki, jak powidoki wodzą za mną po mieszkaniu.
Odbijają się w lustrze, w oknie, w tafli wody w zlewie.
Kot na parapecie rozciąga się błogo.
Nie uznaje tych błysków za zwiastun.
Nie wie, że zaraz moje oczy napełnią się wodą
i będą jak sadzawka, gdy powierzchnię jej zmącona przez dziecko patykiem znalezionym w lesie.
Spłoszy się w niej kijanka, co dopiero na świat przyszła.
A ja skryję się w czyimś odbiciu.