Proza

1. Cele sztuki

Odkrywanie podświadomych myśli, instynktów,
podprogowo zaczajonych ciągów myśli i afektów.
Wywoływanie zgorszenia, poczucia winy i autodewaluacji,
wesołości przez drwinę z siebie, czyli po prostu
użyźnianie gleby.
Wywoływanie cierpienia w celu ożywienia poprzez dualizm,
uczucia przeżywania czegoś naprawdę istotnego.
Babranie się w gównie dla oczyszczenia, dla wypełnienia
wewnętrznej pustki.
Nadanie sensu swojej bezsensownej egzystencji.
Tworzenie neologizmów, zabawa, zapomnienie.

2. Nurty twórcze

- polemiczny
- etymologiczny
- odmładzający i młodzieżowy
- nawracająco-bluźnierczy
- seksualno-zbrodniczo-defekacyjno-konsumpcyjno-dewiacyjny
- reklamowy
- apoteozująco-poniżający sztukę i artystę
- kretyński (piki, beki, robienie ii)
- polityczny
- filozoficzno-mistyczno-religijny
- psychologia kryzysu tożsamości i szaleństwa

3. Przyczyny tworzenia

- kalectwo życiowe i poczucie niższości, strachu, cierpienie

4. Realne korzyści z uprawiania sztuki

- osiągnięcie totalnej obojętności, wyzbycie się złudzeń,
stanie się silnym, wyrobienie dystansu do siebie,
wyzbycie się spontaniczności, autodewaluacja

5. Nierealne nadzieje związane ze sztuką

- osiągnięcie empatii, wrażliwości, spontaniczności,
poczucia wyższości, sensu w życiu

6. Środki twórczego wyrazu

Improwizacja, tworzenie neologizmów. Recytacja.
Taniec, mimika.
Pisanie, śpiew, przenośnie, ekspresja, gra skojarzeń.

7. Formy

Dowcipy, pieśni, anegdoty, przypowieści, piosenki,
wiersze klasyczne, ody, elegie, wiersz biały. Eseje. Satyra,
krytyka literacka.