Poezja

popatrz żniwiarka jesień
zimno ptaki uciekły
agonie widać w koronach
mnie raczej nie urzekły

palety barw pożegnanie
które w pąkach było
ostatni lot wirowanie
a żeby do ziemi i zgniło

ona przecież zabrała
dawną moją wiosnę
dziecięce lata nie tylko
tamte dni radosne

również nie oszczędziła
życia mego lato
dwie pory niestety przepadło
i mam podziękować za to

przepadnij zgiń i przepadnij
zostaw proszę w spokoju
chociaż tyle mieć będę
to co nie poszło do gnoju