Poetry

Masz marmurową twarz i
ten swój ironiczny brak zrozumienia.
Żyjesz z dnia na dzień
ignorując przy tym czyjeś jestestwo.
Przygniata Cię autentyczny przestrach
dnia jutrzejszego
życia
istnienia.

TY
człowiek
marionetka w rękach Boga
TY
zmieszane apogeum bezradności
wolnej woli
rozerwania
chęci trwania i
chęci BYCIA.

Co noc zadajesz sobie pytanie:
Czy dalej chcę tak żyć?
Dziś kiwasz głową przecząco.
-Mam ci pomóc?- pytam retorycznie.

Dobrze.
To zacznij zmianę od naprawienia zegara w kuchni.