Zobacz, lato z przytupem wtargnęło
w nasze – teraz,
a patrzysz na mnie,
jakby miał nastąpić koniec świata.
Lśniącą kroplę krwi zamrożę,
schowam na złą godzinę,
by odcerować żyły.
Pociemniałe spojrzenie
bardziej boli, niż skaleczony palec.
Zagraj swoje preludium
a wszystko wróci do normalności.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
to mi sie po prostu podoba:)))
report
Hej, Bazyli, ale powiedz mi, dlaczego, ha? Podoba się? ;)))
report
:-))
report
:)))))
report
...Ratienko....spojrzenia mają moc - te czułe i te...piorunujące...Podmiot liryczny dobrze o tym wie, starając się zachować "zimną krew"...Ujmująca metaforyka. "I wszystko wróci do normalności ", tylko o jedno spojrzenie więcej... Pozdrawiam ciepło.:):):)
report
Zuziu, jak to ładnie ujęlaś: "...o jedno spojrzenie więcej"... Och, gdyby to było tak, właśnie... :( Wszystko byłoby jasne!
report
jakie to wszystko niby proste, ładnie :) dobranoc Ratienko :)
report
Na pozór Doremi, na pozór. Pozdrawiam serdecznie. :))
report
a w jakiej tonacji:)?
report
Cześć Jaro! Mam wrażenie, że jest to tonacja pochmurno - durowa, bez przebłysku błękitu. :))) A jeśli nawet, to delikatnie muśnięta... Pozdrawiam.
report
złudzenie, brat nadziei.. :)
report
Może i tak, JT. Ale bez nadziei cóż warte byłoby życie? Dziękuję, za odwiedziny. :)
report