boza, to Ty...

report

E Kropko, gdy Jesteś obok, nic mnie nie przeraża..

report

oj, no to miłe... :) ale, że nawet keczup w butelce, no to z Ci zuch nad zuchy :)

report

ależ..

report

wiem...

report

tak masz rację, poprawiłam. Nie myśl, że mieszkanie w Krakowie daje mi okazję do zaliczania wszystkich spektakli. Jestem okazyjnie na wybranych. Poza Masłowską z powodu uczestniczenia w projekcie Saga, mogę się pochwalić Hamletem w Teatrze Stu, co zawdzięczam przyjaciołom męża, którzy rezerwują bilety na wiele miesięcy naprzód

report

mówiąc o chodzeniu do teatru miałam na myśli to, że jak jeszcze dwa lata temu mieszkałam w trochę większym mieście, to z raz na rok można było pójść na jakiś spektakl, a teraz jak wieś pod lasem to mam spektakl drzewowow-ptakowo-robaczkowy ;))

report

I to jest to o czym marzę, ale nie mogę sobie już pozwolić na opuszczenie miasta, więc cieszę się tym co mam

report

tam masz ten najpiękniejszy spektakl, deRuda. My miernie tylko imitujemy naturę ;)

report

i ja tak jak napisałam sama z własnej woli nie wyszukałam tej sztuki, ale obejrzałam na zadanie z Sagi. Książki nie czytałam, ale kuknę dla uczciwości w treść. Masz rację scenarzysta i reżyser to wtórni twórcy czasem celnie zainspirowani przez autora. Mnie zaciekawiła współczesność treści i podejrzewam, że nie wszyscy zdołali to załapać. Do mnie przemówił kabaretowo "refren" odwołujący się do projektów unijnych czasem o zupełnie absurdalnych tematach. Uwielbiam urzędniczą paranoję :)))

report

zauważyłem ten styl który oszołomił komisję Nike. Odebrałem to jako szpanowanie. Że zna się ulicę. Pisane jakby pod efekt. Nawet więcej bym powiedział: efekciarstwo. Teraz natarczywie powtarzam: ona pisać nie umie ... brrr, ohydnie też trzeba umieć pisać. Gratuluję reżyserowi sztuki teatralnej, że przez to przebrnął ;)

report

To jest sztuka czasowa, próbka socjologiczna Hamlet to z tego nie będzie, ale Hamlet też był docelowy i powiem szczerze ostatnio byłam na nim w teatrze Stu. Wspaniała obsada, efekty specjalne, chlupocząca woda itp, ale czułam taką nostalgię, bo wydawało mi się, że jest on już zabytkiem a nie przesłaniem. Podobanie moje było raczej podziwem dla sztuki aktorskiej, celnych umownościach. Może coś więcej napiszę po dyskusji we wtorek w Wili Decjusza z Panią Katarzyną Kubisiowską i uczestnikami warsztatów.

report

tak, Emma. Tu potrzebujesz rozmówców lokalnych. Ja z innej planety ;)

report

ojej nie o to chodziło, ja chciałam powiedzieć, że przekażę ci w skrócie opinię innych. Wiesz życie "w rozkroku" tzn w dwóch krajach nie jest proste. Troszeczkę to odczułam będąc tylko kilka lat w Algierii, mimo że to zupełnie inny świat, ale wciągało życie otaczających ludzi, ich problemy, posunięcia rządu, podświadomie spogląda się z zewnątrz na swój kraj pochodzenia. Informacje "stamtąd" nie są tak intensywnie odbierane, następuje ledwo dostrzegalne wykluczenie przez bliskich i kolegów, bo nie przeżywa się tego samego co oni, Zaczyna się być innym, bo wie się coś innego oprócz tego co wiedzą ci, którzy nie wyjechali. Najmłodsza córka mojego syna stwierdziła niedawno - kiedy Tatuś był mały to był Polakiem. Tak sobie wytłumaczyła posiadanie ciotek i dziadków z Polski i wizyty w Krakowie. Uważam, że to jest śliczne i daje poczucie jednoznaczności

report

miłe słowa pod moim adresem, Emma :) Dziękuję. Francja jest, jak mi się wydaje,wyjątkowym krajem dla Polaków jeśli chodzi o integrację. Tego się nie czuję nawet a jeśli już, to może być wyróżnieniem. Różnice zdobią kontakty, relacje, i jak wszystko co inne, może tylko wzbogacić ... W pewnym sensie, gdy ma się dwa kraje można z wyboru i bez zgrzytów żyć ponad zaściankowymi, lokalnymi historyjkami. Pewna świadomość się rodzi która nie ma nic wspólnego z jakąkolwiek emigracją :) - wielką czy też malutką ;)

report

żeby cię nie odciągać od zasłużonego odpoczynku - potwierdzam Francja to przepiękny kraj i trafia się na wiele przyjaznych osób, lubię jeździć do Francji :))))

report