3 august 2011

poetry

przemubik
przemubik

gra

Gram sobie w życie - takie udawanie, że się jest...
Światów tyle ile promyków słońca - gry nie ma końca
Muzyka, aktorstwo, teatr - wszyscy grają(udawają)!
stoisz z fają fajnie było - teraz znikaj (myśli gniją)
Kryją świnie zakamarki - gra ich szyderstwo biały dzień i zbrodnia
spytam w grze swej - jak tak można?
nie omija mnie też poza gracza - idę do sracza (w czuły punkt trafiam?)

An - Anna Awsiukiewicz
3 august 2011 at 08:42

Życie to gierki naszego umysłu:)

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register