nasyp
na nim róże
proszę
wsadź mnie w ten przedział
nie będę się panoszył
dłużej
niż płoną lasy
nie będę wiedział
czy zadziała hamulec
czulej
niż moje obawy
o zapadnię
o stryczek
żeby dyndał ładniej
i szybciej niż zdążę obliczyć
ile kosztuje ciekawość
przy zatapianiu kociąt
gaszeniu oczu mułem
zabij we mnie ten pociąg
zanim wjedzie w tunel
w ostatnim wagonie
chcę mieć ciernie na skroniach
i patyk
w dłoni
bez cukrowej waty
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
jest dramatyzm jest cierpienie jest wiersz, jest rytm, cholera, będę go czytać nie raz.
report
czasem sie dziwie ze mezczyzna rozpacza nad tym nad czym nie umie zapanowac
report
chapeau bas! puenta wgniata w krzesło :)
report
Lubię rozumną/świadomą obosieczność Twoich tekstów. Wraz z tym, że miecz to nie roślina, która wyrasta z ręki. "Byłem szczęśliwy z moim łukiem, skradając się brzegiem baśni. / Co stało się ze mną później, zasługuje na wzruszenie ramion / I jest tylko biografią, to znaczy zmyśleniem. //[...] Odpuszczony, wracam drogą niebyłą". Pozdrowienie agnieszańskie, JotJot
report
wróciłam. drogą byłoczyniebyłoaletaksięzdarzyło. lub może inną. diabli wiedzą. nie zabijaj / nie zabijaj / skoro śmierć też nieskora / ta z lunaparku kostucha / z watą cukrową w kościach / by ukołysać potwora :)
report
Tak!
report
nie zabija się pociągu, pociągi chcą żyć;)
report
Nieś, Nieśko, nieś!
report
a może byś przez tydzień ponosił za mnie, hm?
report
"zabij we mnie ten pociąg / zanim wjedzie w tunel " ...
report