chciałam zobaczyć błękit w oczach
i czas co płonął dzikim zachodem słońca
parząc usta nienasycone wilgocią świtu
farby mieszane przez wiatr chorągwie
poczuć dłonie policzki zrumienić
wypełnić przestrzeń w oknach
może jeszcze park i liście
powiedziałeś-nie mam twarzy swojej
nie mam imienia na wieczór na jutro
może na kiedyś wyłamane wskazówki
odkryją kształt ust może jeszcze dotyku
może nie ścichną kroki na drodze
wtedy poszukam odbicia
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Podoba mi się sposób w jaki napisała Pani ten wiersz, doskonale opisane emocje i obraz który po prostu widzi się oczyma wyobraźni, to muszę pochwalić. Wpleciona zmiana akcji i postaci. Jestem bardzo na tak. Pozdrawiam.
report
Towarzyszu-a mi nie chodziło o lustrzane odbicie :). Raczej o odnalezienie twarzy... Dziękuję Panom za komentarze i pozdrawiam :)
report
a ja gdzie sie nie rusze to ktos uderza w watek zatraconego lustrzanego odbicia. goni mnie rzeczywistosc i chce cos powiedziec chyba...
report
ładnie i obrazowo
report
Ja się zawsze zagapię. Przeczytałem z przyjemnością. Miłego...
report
Ach te błękity rozpływające się przed świtem. Super wiersz.
report