Zmiana sposobu prezentacji
Pan się pogubił w swoich zeznaniachtak może chciała nawet kochałaniejasno wyjaśniłazjawisko w którym nocniedotlenia sięna tyle dostatecznie by stwardnieć w Pana palcachi to dlatego?więc niech się Pan zastanowipomyślikorytarze mają dwie strony powrotówniekoniecznie musiała opadaćw miejscu przeznaczonym dla straceńcówprzecież tam była linia światła takie o jakich opowiadają grzesznicykustosze muzeów którzy trzymają wszystkie pospychane duszena metalowych kółkachja proszęniech się Pan jeszcze raz zastanowirobi się ciaśniejniech Pan do cholery kiwnie głowąruszy ustamizacznijmy od nowaczy ona istniała
Dopominasz się słów
niecierpliwie wypuszczanych
wieczorami ze smyczy
a przecież już widzieliśmy
białe śmieszne wiatraki i oczy
tych wszystkich kobiet
w koralowych sukienkach
z wsuniętymi pod pachę gazetami
świat wcale nie ucichł
wiersze się trochę poprzewracały
na półkach
wyblakły piaski Ostendy
która zasnęla dziś
dużo wcześniej niż my
świat wcale nie przestał
ignorować banalnie
rozhisteryzowanych miłości
niepotrzebnie nasyconych
patosem opowieści
o wszystkich świętych i tych
śmielej wyginających ciało
(...)
--- full text ---
tak Piotrze
myślę że żałuję wszystkich
wyrwanych spojrzeń bezpańskiemu
mężczyźnie
co długo będzie szukał
drogi moich ramion
i pierwszy wstąpi do bram
przeklętego miasta
przesiąkając zapachem
przeszłości
wkrótce zapomni
(...)
--- full text ---
Miałyśmy podobne spojrzenie
na drżenie twoich ust
i kształt dłoni
gdyby nie to że to ją
wciąż trzymała w ramionach
przeszłość
odmieniania tyle razy na lepsze
na bardziej przezroczyste
i dostępne
myślisz ,że tylko dla ciebie?
(...)
--- full text ---
