wędrowcy

To tu, to tam
Po szlaku pędzą poeci
Poszukując słów do napisania
Siadają pod drzewem
Modlą się do trawy
By dała natchnnienie
By zaśpiewała

To tu, to tam
Błąkają się nocą
Ulice, zegary mówią swoim słowem
Przemycają je  poecie
By wymówił
Ich pragnienia
Spostrzeżenia

Mansardy

Tykanie zegara na strychu gdy śpię
Budzi  mnie
Za małym, okrągłym okienkiem noc
Trzaska okiennicą
Na głowę
Bo strach, taka noc
Mnie wprowadza
W nostalgię małych mansard

... klimat

Pełny wagon
Pusty przedział
A za oknem  noc
Turkot żżelaznych kół
Po samotnych torach
Pociąg na północ...

Ludzkie małpy

Ludzkie małpy, one dotykają mej duszy
piórem strachu.
W pokoju, gdzie
żyłem i zmarłem, małpy
zjadają się wzajemnie
Nie będę przeszkadzać
upadam...
Dziwny świat małp
      ludzi
      to więzienie mojej duszy
  Czas iść
na drugą stronę i śpiewać
  pieśń o  niesamowitości.
O śmierci.

( first tribute to Jim Morrison )

I II III

I

Uwielbiam to
podróżowanie
od stacji do stacji
czternaście dróg
peronów gdzie
na każdym czeka mnie
współcierpienie
z podróżnym
który też niesie swój bagaż
krzyż

II

Gdy idę
potrącają mnie spieszący się
by nie uciekł ludziom
Gdy szedł
potrącali Go
by nie uciekło im
widowisko i sposobność
szydzenia dla szydzenia
(...)

--- full text ---

schody

Gdym schody wymyślał
tegoż nie wiedziałem
że dziecięce są aż
tak kolorowe, miłe, plastikowe,
ciepłe, łatwe do pokonania
Gdym stanął przed schodami
urosłwszy latami, struchlałem
przed ich ciemną stromością,
twardością, kantowatością
śliskością.
Kością, ością mi stanęły
schody w życia gardle
Do pokonania łzami
obrazami marzeń urojonych
w dzieciństwie

otwarcie

otworzyłeś mi dłoń moją
bym pogłaskał puch zająca
otworzyłeś mi dłoń Swoją
bym przez Ciebie szukał słońca
otworzyłeś bramy świata
do miłości stworzonego
otworzyłeś rąbek nieba
o Panie! dlaczego?!

otworzyłeś ufność moją
bym do ludzi uśmiech posłał
otworzyłeś pełne wiary
serce bym przy Tobie został
otworzyłeś mi organy
nieba bezkresnego
otworzyłeś próg  miłości
pytam się: dlaczego?

Nie Zapomniany

Nie jestem tym, co teraz robię
Jestem tym, co zrobiłem
To kim jestem nie jest ustalone
To kim byłem jest
Utożsamiam się z tym,
co już nie istnieje
Nie zaś z tym co  jest obecne
To, co było jest i tak mnie widzą
To kim byłem ciągnie się w to
co będzie kształtowane.

...

Uciekali od bałaganu wspomnień
historii, od zmurszałych
flag państwowych przedstawiających
NIC.
Chcieli poznać słowo poznanie
i poczuć poczucie bycia,
Oni
chcieli
pokój ognia spalić
by wybuchnął ideał zjednoczenia
Klaszczcie obywatele!
Za krwawą łaźnię naszą, za
nasze oczy karabinów pełne
i za nasz próby prób zabijania
Klaszczcie...!

...

Bóg na krzewach łzy rozwiesił
       Rozpuścił uczucia na
każdej drodze, którą
 każdy milion ludzi
     idzie milcząc
   i ślepnąć z
dnia
    na
 dzień
Bóg rozwiesił łzy uczucia
         na  miliardach krzaków
         byśmy natknęli się
         na nie
         choć
         raz

bezdomie

Wśród kwiatów stary płaszcz
leżał i cierpiał
Cierpiał jak stu zagubionych
bogaczy bankietów
jak zdezelowany samochód
na złom oddany, zużyty,
niepodobny nikomu.
Wśród kwiatów stary płaszcz omijały
z obrzydzeniem piękne dzieci
i panie z pudelkami na smyczy
Chyba podobnym do nich kopnąłem
stary płaszcz, gdzie zajęczało samotne
serce bezdomnego bywalca chodników
i kwiatów. Bezpański człowiek
jak bezpański pies, który kopnięty
nie skamle tak, jak jego serce.