Niekonsekwentna forma - nie umiem odkryć metody w tym szaleństwie wielko-mało literowym. Również przewodnia myśl utworu - bardzo uargumentowana. Oj tam - spojrzenia, wyprane serca, drewniane kwiaty - huknij czymś mocny w oczy czytelnika, zaskocz i przestrasz - żeby naprawdę zwątpił. Powtórzenia są nieznośne - a patetyczna końcówka trąci o blogowe, nastoletnie rozpacze. Mimo nieprzychylnych słów z mojej strony, trzymam kciuki za kolejne utwory, powodzenia :)

report