Ona umiera

przytulone do ziemi dłonie
płomień z wnętrza ona kocha
dźwiga smutki marzenia nadzieję

co wyprawia człowiek niszczy życie
umierają drzewa usycha jezioro
dzieci nie bawią się jak dawniej

świat wokół monety się kręci
płonie słoma płoną znicze
nie wystarczą modlitwy

płomień świecy kalki słów kilka łez
nie wystarczy by
powstrzymać tryb zniszczenia