sama się dziwię jak ja to znoszę
tyle miesięcy na obcym
kawę piję w czyjejś szklance
wycieram się
zagranicznym ręcznikiem
walizka i kilka drobiazgów
pozwalają pamiętać o domu
i ta gorzka czekolada
którą kupuję w zapasie
poza obowiązkami pusta przestrzeń
czas stracony którego nie odzyskam
takie wieczne czekanie
ciekawe czy żyję
niby widzę walizki
i wypełnioną szafę
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
wieczne czekanie na siebie az sie wroci do swojej glowy? lata wydarte ze swiadomosci... a przeciez ciagle cos sie robi i gdzies jest...
report
Jakże bliskie są mi Twoje przemyślenia:)
report
Aniu podoba mi się wiersz, na takie czekam, buziaczki wielkie:*
report
Życie nasze jest jednym wielkim oczekiwaniem wiersz bardzo udany.
report
:-)
report
Wrócisz.
report
Dopóki chce nam się wracać, to jest nadzieja na rozpakowanie walizek w swoim DOMU... Pozdrawiam
report
oj wracaj An, wracaj na ojczyzny łono:))))
report