Wcześniej tylko powódź, zasypane drogi; znaki na niebie,
ślady na śniegu czarnym jak smoła. Pamiętasz popiół,
choć ogień był tylko w głowie- może dlatego podwórko
zmieniło się w mgłę; zarosły ślady. Zagoiły się strupy.
To wszystko wraca jak pięść. Połyka nas wszystko,
czego się nie da wypełnić, posklejać z kawałków;
otwierać jak żyły, do kości.
Zapomnisz o tym, gdy wróci zima. Zostaną kręgi,
drgania; szalik wetknięty pod krę, puste jezioro
pokryte lodem jak folią.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
pamietam popiol, oj pamietam....
report
Ładna poetyka. Przyjemnie się czyta ale nie jest lekkie i puste.
report
bardzo TAK
report
....to tylko umysł, a raczej jego obrazy.....wyobrażenie czasu od powodzi do folii z lodu..... rzeczywiście nie da się nic posklejać......
report
ładna oprawa i przenośnia
report
Bardzo dobry wiersz:) Gratuluję:)
report
sporo tej powodzi. Zalało cię?
report
"Połyka nas wszystko, czego się nie da wypełnić"-- hmm.. Twoje teksty to jakis spokój.. ale on ma mieszkanie w smutku...cholernym smutku... odnoszę wrażenie, ze to smutek już przełknięty.. ale z posmakiem w gardle...
report
oj zalało. dzięki za komentarze
report
a mi się podoba, przeoczyłem wiersz
report
od tego są oczy, aby przeoczyć
report