walka pod pręgierzem

  
  
dzień potargany czernią 
zerwane wczoraj kwiaty więdną 
w cieniu zawistnych spojrzeń 
zima oplata mnie swoim chłodem 
obrzucany ciężkimi grudkami
gestów             
uginam się pod pręgierzem 
obcych gorzkich prawd, 
złamany widnokrąg jutra 
okładam plastrami miodu 
pochodzącymi z twego serca 
w ciepłym dotyku twych dłoni 
odrastają mi skrzydła 
 
słowo walcz, 
wraca do mego słownika