jestem zawsze sam ze swoim cieniem
opasuje mnie wstęgą milczenia
czasem nasączam myśli marzeniem
chwile okaleczone słowem
wywracają obrany kierunek
niebo pluje deszczem
klucz ptaków ponad głowami frunie
zanurzony w rodzinnym zgiełku
wyalienowany z całości
obrazy mych pragnień wirują
kiedy znów spokój
złamie szyfr mej samotności
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Naprawdę dobry wiersz. Płynny w czytaniu. Trafne i niebanalne metafory. Z ostatnich dwóch wersów wyrzuciłabym tylko słowo "mej"- to taka drobna sugestia. Szczerze gratuluję udanego utworu. Pozdrawiam serdecznie:).
report
Dawno do Pana nie zaglądałem, wiersz jest świetny. Naprawdę podoba mi się, to co Pan napisał. Pozdrawiam, P.
report
kupuję całe wiersz
report
Smutne.
report
mam takie odczucia jak Marcin, smutne i piękne.
report