Przez niedomknięte
okna
dobiegają spokojne
pomruki dnia,
stary drewniany
wiatrak
z obrazu na ścianie
milczy.
Odgłosy ujadającego
psa sąsiada,
przebijają się do
wnętrza mego mieszkania.
Usiłuje poskromić
twoje słowa,
pokreślone myśli
wypycham
na przedsionek
obojętności.
Ty oplatasz mnie
szczelnie
swym pogardliwym
spojrzeniem.
Pospiesznie wymykam
się
do swojej samotni.
Stary zegar
skrupulatnie
wylicza nam kolejne
minuty.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Biedny ten peel:)piękny wiersz:)
report
piekny wiersz:)
report
Doskonale ująłeś tempo uciekającego czasu , który niestety nie liczy się z naszymi odczuciami i jest beswzględny w stosunku do nas.Nie uciekniesz przed skutkami upływającego czasu chociaż wielu już nadaremno próbowało. Natomiast psy w bloku to zmora naszych CZASÓW !!!
report
bardzo mi się podoba, pozdarwiam Edmundzie ciepło
report
BEZWZGLĘdny !!!!Przepraszam za przeoczenie.
report
Za wszystkie komentarze serdecznie dziękuje, a wracając do psów to choć mam ciągle ujadają to nasza karawana życia wlecze się wciąż dalej i dalej. Pozdrawiam !
report
Moim skromnym i nie znaczącym zdaniem jeden z najlepszych Pana wierszy jeśli nie najlepszy. Jestem pod ogromnym wrażeniem. Pozdrawiam.
report
Piekny wiersz .Pozdrawiam
report
Znam te klimaty tylko zamiast psa mam dziecko sąsiadki, wiersz ciekawy.
report