W opuszczonej poczekalni lekarskich gabinetów,
ze zmiętą bólem twarzą, przysiad strudzony starzec.
Zawieszony pod sufitem spokój,
spływał w szczeliny jego nadwęglonej czasem duszy.
Otwarte okno rejestrowało rozbiegane rytmy ulicy.
Wyrok, jaki za chwilę usłyszy,
nie zachęci już do dalszego życia.
Przekwitające bzy, nigdy nie odzyskają swego blasku,
a zapach świeżo skoszonej trawy,
pozostanie wspomnieniem.
Będzie to jeden z ostatnich przystanków
na jego trasie do nieśmiertelności,
a wszystkie troski pozostawi za sobą
odchodząc spełniony...
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Odwołujesz się do tego, co nosimy na dnie duszy - wyobrażenie wyroku u końca drogi. Szkoda, że wierząc w nieśmiertelność musimy też uwierzyć w nieodwołalność wyroków.
report
Zgadzam się nie które z prawd są bolesne, ale to przywraca mi wiarę w sprawiedliwość.Co prawda już po drugiej stronie ale jednak. Jestem zafascynowany spotkaniem z tym człowiekiem , sam chciałbym w sobie mieć w ostatnim akcie tyle spokoju co ten starzec.Nie wiem czy to możliwe a jednak jego postawa wskazuje że jednak !!! Dziękuje za komentarz i pozdrawiam...
report
Ciekawe doświadczenie warte zapisania.
report
Ciekawe doświadczenie warte zapisania.
report
Ciekawe doświadczenie warte zapisania.
report
Ciekawe doświadczenie warte zapisania.
report
Smutek w przychodniach przyczajony wygląda z każdego kąta a rozwieszone plakaty nie wróżą nic dobrego.Skąd znamy taką rzeczywistość ?Odradzam mimo wszystko każdemu wizytę w tym przybytku bez ewidentnej potrzeby. Markotno robi się w srecu czytając takie strofy. Ale Edmundzie jesteś jak widać poetyckim przedstawicielem znęcania się nad naszymi nadwyrężonymi sercami.
report
Edziu piekny wiersz,pozdrawiam
report