Niewidzialne spojrzenia skrywasz w sercu swoim.
Poza krajobraz wypływają myśli,
otwierasz oczy abym ci się przyśnił.
W źrenicach spłoszone chowasz tajemnice,
dawne dziecięce wspomnienia,
któż je dziś zdoła policzyć?
Już się zbliża koniec tej opowieści,
w głowie jeszcze tyle pytań,
zapomnianych treści.
Choć zawsze pozostaniesz w myślach,
w duszy mojej na dnie,
już nie poszybujemy ku nowym marzeniom.
I choć odejdziesz,
wspomnienia ze mną pozostaną.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Rozmowa matki z cieniem* popraw to Edmundzie:)
report
Ten wiersz mi się podoba Edmundzie. Pozdrawiam serdecznie :).
report
a moze nie mialam racji? raczej napewno...ehhh i z now sie borykasz z przewidywalnym odejsciem kogos bliskiego:(
report
podoba mi sie wiersz.pozdrawiam
report
Tym razem musze przyznać że choć znowu uderzasz w smutną strune, wiersz mi się podoba. Ma w sobie coś ?
report
Mam nadzieje Marcinie że twoja pochlebna opinia nie jest wynikiem pomyłki ? Jednocześnie wszystkich przepraszam za mój ciągle powtarzający się temat i przewijający się smutek. Jest to przejaw moich ostatnich doświadczeń. Za wszystkie komentarze i opinie serdecznie dziękuje ...
report
Ja uwielbiam smutek w wierszach, emocje tęsknoty, bólu, jestem zdecydowanie na tak poezji tego typu. Wiersz bardzo mi się podoba, ciągnie za struny w mojej duszy, znakomicie. Pozdrawiam serdecznie.
report
Ja nie jestem fanem smutku lecz są takie chwile w życiu kiedy taki sposób wyrażania swoich uczuć jest jedynym sposobem opisania tego co nam w duszy skrzypi !!!
report