chłodem ciągnie od gór
marszczy się skóra rzeki
wychodzę na balkon płytowca
ten żałosny skrawek
własnej przestrzeni
siła zmrużonych powiek
wolno roztapia miasto
drży wieczór w mokrym obrazie
z przeciwległego wzgórza
prosto z dachów Wanacji
wiatr czyjś szept przygonił
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Miasto na wzgórzach? To chyba ładnie tam.
report
ładnie, choć to takie poprzemysłowe miasto. Ale przyroda piękna. Dlatego tu tkwię...
report
wanacja? kogoz oczekujesz po tamtej stronie:)
report
Dobry koncept balkonowy:):) Bardzo na tak.
report
szel: wanacja(przed wiekami Wenecja) to przedmieście - teraz dzielnica na południu mojego miasta. Przeprowadziłem się tam, by być bliżej tego szeptu...
report
mrużę powieki..oddycham tym widokiem. mam nadzieję,że niedługo przeczytam coś nowego Twojego autorstwa..pozdrawiam Pawle
report
dzięki rino. tak naprawdę zdecydowałem się pisać symfonię złożoną z samych pauz. skoro nie potrafisz ładnie mówić zamilcz. zatem milczę i czytam Was:)
report
a gdyby inni poszli Twoim śladem? może jeśli nie mówisz ładnie to ładnie śpiewaj..śpiewać każdy może;)
report
Przynajmniej wiem że jest Wanacja :) Podoba mi się wiersz:)
report
mnie nie leżą te końcówki. Trochę osłabiają niektóre wiersze.
report