I. Na orbicie

czas, rzeczy. Światło
pada na ściany; gałę-
zie i ptaki

czernie, żółcie,
błękity - niczym to
nie pachnie

przechodni apartament:
takie wielkie to było! i już pozamiatane.

(dajcie nam uszu
na tę pieśń.)

rzeczy najdonioślejsze rodziły się
z głodu

i nawet nie śmiałem dotykać ich skalpelem.

jak co dzień ubrałem się
i zjadłem śniadanie
niczym to nie pachnie
jak przechodni apartament
albo rana której dogląda
tysiąc chirurgów

(dajcie nam uszu
na tę pieśń.)

czytam:
Hioba
Jeremiasza

o, tamci mieli
komu
śpiewać

rozumieli jeszcze że ze wszystkiego
największa jest pieśń.


(dajcie nam uszu
na tę pieśń.)