Trzy wiersze o żarówkach

SWETER


w szarym śnie ktoś
wyciąga nóż

całą noc
paliło się w kiblu

dusza tańczy
na klatce schodowej

mój sweter chce
żyć inaczej


JESIEŃ


tylko milczenie
może Lakoona

bo szuka pieśniarz
krwi

zaprawdę ona jest życiem

przyssać się do tych żyłek
kamyków

kolekcjonować łzy

bo radość jest rzadka

choć wyszukana




ŁÓDKA


nareszcie pokocha się to
czym się jest

a może raczej uprze się
albo wprasuje

jakiś pęd
przez który zapragnie

przez chwilę
czegoś na własną miarę

ale skoro nawet pogorzelisko
staje się obojętnym?