ALL WORKS Poetry (29)
About me Friends (13)

9 december 2010

poetry

fredzia63
fredzia63

Mamy coś w sobie

pomiędzy ziemią a niebem
każdy ma to co los mu da
każdego dnia jak w galopie
przemyka codzienność wśród dni i nocy

puki mamy to coś w sobie
puki na to jeszcze czas
nie zaciskajmy pięści w bezsilnej rozpaczy
nie odlatujmy w ciemną dal
chwyćmy razem za dłonie
może znów w nas coś zapłonie

bo jest taka siła
miłość prawdziwa
jedna , jedyna
ona dojrzewa
ona jednoczy

i choć ma trochę kropel łez
w jej tajemnicy  siły znak
połączmy swoje dłonie
razem przecież lżej

Józef Załuski
2 february 2011 at 00:08

Krótko mówiąc - człowiek lgnie do człowieka a póki ( !!!) co "śpieszmy się kochać ludzi". Prosty temat a jakże ciekawie ujęty i miły w czytaniu.

report

fredzia63
2 february 2011 at 11:31

Dziękuję za komentarz !Bardzo mi miło iż właściwie zostały odebrane moje myśli i przesłanie tego wiersza!Pozdrawiam!

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register