Niewdzięcznica

Zawsze mi mówili, że ona ma wysokie wymagania, ale nie posłuchałem. Podszedłem do niej- jej włosy tańczyły tango i niekiedy było od niej czuć lekki pot.
-Podobasz mi się!!
Spojrzała i się zaśmiała.
-Najpierw musisz:
~spalić ogień
~utopić wodę
~udusić powietrze
~zakopać ziemie

Miesiąc zastanawiałem się jak to zrobić, aż dotarły do mnie wieści, że kiężniczka wyśmiewa mnie swoimi truskawkowymi ustami, że nie zdołałem.
Zagwizdałem do niej byle jaką nutę, aż oczy we wszystkich odcieniach brązu spojrzały na mnie.
-To, że nie zrobiłem tego od razu to nie znaczy... Wróć! znaczyło, bo teraz tego nie zrobie... Moja ochota na to odeszła..
Skrzywiła się i odeszła tak mocno wyprostowana, że brodą dotykała słońca.. Jednak ma uczucia, gdyż kiedy brodą mieszała słońce, usta zaciskała w chudziutką kreseczkę.

Sen, kłótnia i dżem truskawkowy

Mela, lat 11
 
 
Sen, kłótnia i dżem truskawkowy


Ania, 15 lat. Niby zwykła nastolatka lecz, potrawi myśleć inaczej- dojrzalej. Pewnej nocy przyśnił jej się następujący sen:
Znalazła się w pustym polu, był środek nocy, nagle Ania ujrzała w powietrzu świetlistą postac - To mój Anioł - pomyślała nie wiedzieć czemu.
Anię zaczęły łaskotać plecy - Patrz ona ma skrzydła!- krzyknął nagle jakiś głos.
Ania wzbiła się w powietrze. To uczucie, kiedy możesz stanąć twarzą w twarz z księżycem!
-Och, jej lewe skrzydło zmienia się w popiół!- wrzeszczała jakaś kobieta.
Niestety to była prawda. Dziewczyna zaczęła spadać w dół! Wszyscy zaczęli się z niej smiać.
-Jeszcze wam pokażę! Jestem idealna zobaczycie! Zobaczycie, że niczego mi nie brakuje!- zdenerwowała się Ania. - Zobaczymy, zobaczymy- powiedziała w tle babcia.
Sen się skończył.
 
Nasza nastoletnia bohaterka próbowała na różne sposoby udowodnić, że miała rację (chociaż to i tak był sen, ale Ania jest ,,uparta jak osioł'')
Prób było pięć.
Pierwsza:
W-f (granie w kosza) - Dziewczynie na początku idealnie szło, jednak jej drużyna poniosła klęskę, a zawzięty człowiek też czasem załamuje się i tak miała Anka.
Druga:
Matematyka- Nastolatka pierwszy raz od miesiąca słuchała, co mówi (...)

--- full text ---

Ludzie

Siedzę w kawiarnio- lodziarni na niewygodnym krześle,
czynie rzecz niezwykle pochłaniającą i ciekawą- obserwuje ludzi.
Idzie jakaś kobieta w mocnym makijażu, kabaretkach i różową
mini, stuka demonstracyjnie swoimi szpilkami.
Za nią idzie ojciec z synem, dzieciak chce na siłę dotrzeć
do wielkiego okna wystawowego sklepu z zabawkami,
lecz ojciec żelazną ręką trzyma chłopca przy swoim boku,
czego skutkiem jest płacz dziecka jak z horroru klasy A.
Wymija ich jakaś nastolatka zapatrzona w ekran swojego
Iphone'a 7.
Za nią idzie ksiądz zanurzony w modlitwie na swoim
rozpadającym się różańcu, jak w oceanie.
Biorę ostrożnie filiżankę ze swoim podwójnym espresso
i zaczynam go powoli siorbać...
Nagle przede mną ląduje kremówka z dużą ilością cukru pudru.
-Najmocniej Panią przepraszam!- Mówi wystraszona, niziutka kelnerka
po czym zaczyna to szybko sprzątać.
                    Ludzie są różni, ale świat taki sam.