przytaknij, gdy powiem: a nie mówiłam.

przytaknij, gdy powiem: a nie mówiłam.

pamiętasz jak płonęła na mnie koszula?
zajmuje w lustrze kolejne fragmenty ulotnego materiału ruch
każdy nitka po nitce misja prześledzić zgodność z
oryginałem
szybciej!
nie bój się

już to kiedyś napisałam

12 july 2013 at 00:48

Intrygujące z tą powściągliwością dokumentu.

12 july 2013 at 00:53

powściągliwość dokumentu – w sensie, że treść dokumentalna czy styl?

12 july 2013 at 00:59

Jako fortunne, bez pompy (chociaż mowa o relacji z katastrofy) połączenie licznych znaczeń: tak dokumentu jak stylu pisania o nim. Człowiek sformalizowany, zapisany/wypisany, poświadczany za zgodność z oryginałem, i ogień, zarazem obecny i skryty.

12 july 2013 at 01:01

przepisywany itd.

12 july 2013 at 08:22

ładny erotyk :)

12 july 2013 at 14:08

to interesujące.

12 july 2013 at 17:17

gdyż w zamyśle erotykiem to nie jest. ale, jak widać, każdy widzi, co chce zobaczyć.

bosonoga - Gabriela Bartnicka

12 july 2013 at 18:22

pobudza wyobraźnię....

13 july 2013 at 11:41

Ależ tu ręka poprowadziła w rewelacje syntetyczności. Wracam jak zaklęta, w czar. Tak jak nieraz krążyłam w innych miejscach, gdzie nie mogłam się nadziwić, ile przestrzeni potrafi w żelaznym porządku objąć skrót liryczny. Interpretacje Twojego maleńkiego tekstu byłyby eseistyką, nożesz. A tu tak niewiele słów w zamian.

13 july 2013 at 11:45

Koszula jako powłoka dla ciała, nocna i dzienna, pokutna, i śmiertelna, i z folii koszulka na papierzyska i i w ślad za nią ze sztucznego tworzywa koszula na zwłoki, i "bliższa ciału koszula" – każda z nich kieruje w odmienne drogi, ale i jednocześnie z linii tych dróg jednak układają się połączenia, gęsto, ale czytelnie, w atlas, zbiór map, w warstwienie się i nagości, i jej okryć w różnych dziedzinach życia – ani śladu bazgraniny, plątaniny w chaosie.

13 july 2013 at 11:47

Dlatego, z ciekawości, można by i spojrzeć na ten wiersz jak na erotyk. To też jakiś trop niewykluczony. Czemu nie. W końcu "ogień", "płonąć" - mogą podpowiadać także żywioły, więc i nieopanowanie uczuć. Przy czym niekoniecznie warto rozumieć erotyzm wąsko, jako refleks seksu, namiętności czy miłości w związku dwojga ludzi, ale tak, jak rozumieli Erosa dawni Grecy. Kiedy on jeszcze nie zminiaturyzował się w uciesznego kolesia z łuczkiem.

13 july 2013 at 11:49

Eros pradawny był, powiedzmy, mniej więcej, 'tym, który wyprowadza z ciemności, niewidzialności w widzialność, w życie nie w ukryciu'. I tak można go tu zobaczyć.

13 july 2013 at 11:52

Przecież można rozszerzyć znaczenia "miłości" na związki ze światem tak rozmaite, że hej. Miłość w ogóle, łącznie z miłośnikiem, wielbicielem czegoś (rodzinna, dzieci i rodziców, i dziadków, rodzeństwa; bzik do gór, do książek; przyjaźń jako odmiana miłości; miłość własna; bliźniego; do ziemi, do bogów, do idei, ludzkich konstruktów itd., itd. etc.) Miłość i jej ciemna strona, nienawiść, sieciują ludzi w znacznie bardziej złożone konfiguracje niż to robią tylko seks czy miłość dwojga w momencie, kiedy świata poza sobą nie widzą.

13 july 2013 at 11:53

Zatem, niechby sobie był i erotyk. Tyle że, o jakkolwiek pojmowanym tutaj, z mojego punktu widzenia dałoby się powiedzieć różne rzeczy. Oprócz tego, że jest "ładny", heh.

13 july 2013 at 11:55

"A ledwo płomień przygasnął, / Znów pełne były tawerny, / Kosze oliwek i cytryn / Nieśli przekupnie na głowach".

13 july 2013 at 11:56

No nic to. Czas iść stąd. Pozdrawiam.