24 april 2016

wstyd

pisać wiersz
to jak drzazgę wyciągać w bokserskiej rękawicy-
nie uchwycisz
a tylko mocniej wbije się pod skórę
rozjątrzy ranę i będzie ćmić
jak nadpsuty ząb mądrości

resztę zębów zjadam na poprawkach-
ujmując słów przydaję tuszy

ale
to już nie moja ręka
noga
głowa-
obcy twór

narośl na duszy
która zaburza proporcje i zniekształca obraz
w lustrze

poprawność jest wrzodem na tyłku
obnażonej prawdy

i nie wiem
czego bardziej się wstydzić


*
https://www.youtube.com/watch?v=HLznNCog8SM


list of responded items:

 

choose your artistic answer

 


number of comments: 2 | rating: 0/4 | report | add to favorite

Comments:

obiekcja,  

//"Być poetą to wielka rzecz, zatem wielkość nie grozi mi. /"Kiedyś śnił mi się laur, później tylko się śnił, wreszcie sczerniał i zbladł, zawisł kleksem nad resztą dni"/ posłuchałam z przyjemnością/ a tu, nie ma się czego wstydzić/być poprawnie sobą i tyle...;)

report |




Terms of use | Privacy policy | Contact

Copyright © 2010 truml.com, by using this service you accept terms of use.


contact with us






Report this item

You have to be logged in to use this feature. please register