31 october 2018

Póki pali się ogień








Smutna to pora wypada jesienią, 
gdy gałęziami pustki ją ocienia. 
Zawsze podporą była - światłem, ziemią; 
i chyba nic już tego nie pozmienia. 

Dębem rozrosły, listowiem w koronie 
z wiatrem do snu mógł ich szumem kołysać. 
Kiedyś mu stopy mchem tuliła; z dłoni 
poiła źródłem, dokarmiała ciszą. 

Przyszły w noc letnią - huk i błyskawica. 
Pod ostrzem gromu dąb się rozpołowił. 
Dało się słyszeć w przydrożnych zaciszach, 
grzmot uderzenia w oddal poniesiony. 

Trzasnęło serce wycięte na korze, 
już się z zielenią liście nie wyłonią, 
nie będą z szumem szarzały na dworze; 
na wiosnę kwiaty ramion nie ozdobią. 

Pozostanie w pniu pochłoniętym ogniem. 
Deszcz czasem zrosi ogorzałe miejsce. 
Gdzie ledwo słońca przedzierał się promień, 
poświata lampek dziś rozświetla jeszcze.







list of responded items:

 

choose your artistic answer

 


number of comments: 1 | rating: 0/2 | report | add to favorite

Comments:

alt art,  

pomieścimy się w elipsie wszechrzeczy spraw pojętych..

report |




Terms of use | Privacy policy | Contact

Copyright © 2010 truml.com, by using this service you accept terms of use.


contact with us






Report this item

You have to be logged in to use this feature. please register