po kolei odpadają im skrzydła
jak spróchniałe łyko w stuletnim drzewie
potem drętwieją stopy i rozrywają szaty
nić po nitce więdną niczym kwiaty
w zatrutej ziemi której zabrakło wilgoci
osuwają się samotnie pod powierzchnię
snów i po cichu we mgle przechadza
się śmierć
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
warto było poczekać na taki wiersz, bardzo mi się spodobał
report
Wiersz dobry. Nie wiem czy to było zamierzone, ale zrymowałaś: "szaty- kwiaty" ;). Podoba mi się ulotność w tym tekście. Jestem na tak! Pozdrawiam ciepło, Karolinko:).
report
Nie było zamierzone , dziękuję za zwrócenie uwagi Agnieszko :) pozdrawiam
report
bywa że umierają a potem odżywają na nowo -ładnie :)
report
ciekawy opis
report
Marzenia któż ich nie ma,podoba mi się ożywienie marzeń- interesujące
report