kochasz

tyle
spóźnień
dłoni
okien
jak mnie kochasz
napisz

namiętności
ust
i oczu
napisz
mnie
jak
kochasz

pięści
łez i rysy
kochasz
jak
narysuj

kim

kim będę nie wiem
według wzorca już po mnie
niczyje bezmiary
bez uczucia głodu
zjadam ziemię
stąd ten kolor myśli
i ust

ogniotrwałe

wzrok dotykam palcami szyby
za każdym razem szukając ciepła
spłodzona szarością listopada
w szybkim zaułku drżenia rąk
i ust lotnym westchnieniu
jako czwarte smakiem wiśni sprowadzona na świat
za flamastrem rodzinnej miłości
tkwię w smugach nierealnych marzeń matki
i ogniotrwałych
dłoniach ojca