Do obrazu Jamesa Ensora „ Autoportret wśród masek”
Ty, duszo, która
stoisz pośrodku masek wszelakich
i wszystkie smakujesz kolory
szepnij o ironii , ktorą gardzisz najbardziej
Tę jej maskę obłudną
do kotła z czaszkami
wrzucimy i zakręcimy
śmiechem co wpada w szaleństwo
Skruszymy na piasek i proch
rozrzucimy ironicznie cicho
by inni głupcy i szarlatany
nie psociły w naszym wnętrzu
Ty, duszo, która toniesz
Pośród tych sztuczności chromatycznych
Odkryj naturalną
Stronę naszego istnienia.
Duże litery podbudowują moje fundamenty, zbyt się zżyłam. Jestem balonem napełnionym zwykłym powietrzem.
zgłoś
:)
zgłoś
to nawet nie jest przepoetyzowane, ale sztuczne i do imentu pompatyczne, a zawarte myśli trącają mychowatym archaizmem. wybacz szczerość i zejdź z tej drogi w chmurach na ziemię. pzdrwm.
zgłoś