Poezja

Łabowa dnia 20 marca 1990 roku napisała śp. Anna Mąka "Konwalia"

Ziemia się budzi ze snu zimowego,
Poranek powoli wstaje ospale.
Na złotej tacy krąg słońca jasny
Ciepłe promienie rozdaje

Na szczyty górskie, niskie doliny.
Rzuca je w każdy zakątek.
Na całej Ziemi wprowadza
Życia początek.

Swej tajemnicy uchyla rąbek,
Któż ją zrozumie dokładnie,
Bo kiedy jasny dzionek przeminie,
To znowu wieczór zapadnie.

To ręka święta tym to kieruje
I tak misternie, dokładnie,
Że cuda tej tajemnicy
Nikt nie odgadnie dokładnie.

Budzą się drzewa, łąki i gaje
W szatę zieloną odziane.
Śpiewają ptaki i dają znaki,
Że jest prześliczny poranek.

I w tym wielkim gronie, niskim ukłonem
Składają dzięki tej ziemi:
Szpak i jaskółka, motyl i pszczółka
I biały orzeł w koronie.