Poezja

Mój pociąg uciekł,
a ludzie tłoczyli się wszędzie.
I od tej pory pamiętam tylko,
że Ty karmiłeś gołębie.
 
Sam sobie ,nie patrząc, czy ktoś kroczy
nuciłeś ulotną piosenkę,
zwróciłeś nagle na mnie swe oczy
i mocno chwyciłeś za rękę.
 
Od tamtej pory razem karmiliśmy gołębie
zawsze na tym samym peronie.
Mając tylko siebie, nie bacząc co będzie,
czas posrebrzył nam skronie.
 
Dziś na peronie skrzydlate tłumy.
świat nadal biegnie, lecz już beze mnie.
Ja żyję ciągle chwilami zadumy,
wspominając , jak Ty tu karmiłeś gołębie.