nostalgia

świat mnie męczy
nie cierpię ludzi
bóg opuścił mnie
czy ktoś mnie z tego letargu obudzi?...
matko podaj mi dłoń i prowadź mnie...

Żyć...o... rysss...

chwytam życie
pełnymi garściami
jest zbyt kruche
by zaprzepaścić je

co będzie jutro
nie myślę o tym
każdy dzień
jest nowym dniem

scalenie

splecione ramiona
przyspieszony oddech
usta przylgnęły do siebie
a języczki zatańczyły
upojny taniec namiętności
ich ciała poruszaja się
w szalonym rytmie
oboje czuja że za chwilę
osiagna ekstazę...

bankrut

z mojego życia nic nie pozostało
tego już mi nikt nie odbierze

myśliciel

dręczy się każdego ranka
która jest lepsza...
żona czy kochanka

nienasycona

jeszcze nie zapomniała
o grzechach minionych
a już złakniona tych
których nie doznała

obwodnica

w życiu kobiety
nie prosta droga
ni też sielanka
nie łatwo mieć
wirtual kochanka

analiza zysków i strat

przeżujmy
jeszcze raz
życiowy poemat
wierności i zdrad
kto pokonany
a kto tynfa wart

przestroga

nie ufaj nikomu w wirtualnym świecie
wykorzysta swe niecne zamiary
i w realu cię zmiecie

jak mebel

choć namiętnie porządkuję życie
kurz na niej wciąż osiada

nadziei cień (dla grzkor)

wśród nasion roślin życia
odnalazłam małe ziarenko
kruche i zagubione jak ja

podaje mi swą enerię
emitując ciepło słońca
wzbogacone poświatą
księżyca

utuliłam je w doniczce
z nadzieją, że wyrośnie
na wielką przyjaźń