Zawsze myślałem że koniec
przynosi ulgę.
Myślałem? Tylko ty rozumiesz jak
to jest być złem które się przydarzyło.
Za godzinę już
nie będzie – kłamie stara kobieta
karmiąca gołębie i dzieci
i nas tym samym chlebem.
Tylko ty wiesz jak
używać rozpaczy odwrotnie
wiejącego wiatru bólu narzędzi
ciemności lęku spojrzeń
niepewności smutku mnie. Tylko ja
wiem jak je nazwać. Odkrywca
do którego przypłynął kontynent. Ale czy
jest wystarczająco zajęty?
Mam jeszcze kilka
pytań ale najpierw czekam
na odpowiedzi. To blisko
nadgarstka jest świeże lecz już nie boli. A to
za blisko mnie?
