21 lipca 2017

poezja

garymasta
garymasta

Autyzm

Nie patrzy w oczy, gdy kocha
Nieobecny w swej samotności
próbuje Cię złapać
Niewidzialną rękę trzyma,
bojąc się dotyku Twej skóry
Zbyt mało słów, by wyjawić
wszystkie szepty w jego głowie
Nie przeprasza, nie dziękuję
Żyje w wachlarzu teraźniejszości
Mój wróg autyzm
zostanie przy nim na zawsze

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się