Droga wiodąca do krzaków
Malinami usłanymi
Oczy wiodą za horyzont gdzie ptaki
odlatują hen jeden po drugim.
Widzę jej chustę na głowie,
co chwilę wyłania się i znika,
zza gałęzi i liści.
Jakby mnie nie widziała.
Taka piękna na swojej starości i roztropności.
Ta, co wychowała dwa pokolenia bez strużki potu na czole,
bez zbędnych słów.
Wpatrzona w ikonę i maliny.
Niezłomna w swej wierze,
że co ma być to będzie.
A jak nie?
To rano i tak w pole.