une nostalgie | Damian Paradoks

une nostalgie

Aśćka

6 january 2014 at 22:17

ona sobie idzie tam, hen tam...

6 january 2014 at 22:33

a ja siedzę na ławce i udaję że nie patrzę, Aśćka ;)

Aśćka

6 january 2014 at 22:35

jest to jakiś sposób...:)

6 january 2014 at 22:43

ale się nie kryję z tym gapieniem bo oczy to skarb i nigdy ich nie zamykam. One same się zamykają i tylko do snu :)

gabrysia cabaj

7 january 2014 at 09:35

uwielbiam róże, nawet odwrócone są piękne:)

7 january 2014 at 14:20

rzadziej tak na nie patrzymy. Też lubię, Gabrysiu :)

Jerzy Woliński

7 january 2014 at 16:29

są moim hobby w ogrodzie:)

7 january 2014 at 16:51

to masz pewnie same cuda w swoim ogrodzie, Jerzy :)

7 january 2014 at 17:07

...siedzę i parzę w ślad za nią...ona porusza się...ciągle do przodu...nie znika...horyzont oddala się...ona też...ale ciągle ją widzę...:)

7 january 2014 at 17:19

jak obraz obiektu, który zastygł na wieczność na horyzoncie zdarzeń, Veronica :)

7 january 2014 at 17:25

...i to jest prawdziwa sztuka... uchwycić coś żywego, na chwilę przed zniknięciem...:)

7 january 2014 at 17:29

...martwa natura uwikłany w nią czas... ...zatrzymany i to jest sztuką...:)

7 january 2014 at 18:46

to musi być zwierzęce taki uchwycenie chyba że nauka się w to miesza ;) Veronica

7 january 2014 at 23:12

...nie w takich kategoria, Damianie...to tylko cytat z mojego wierszyczka, ot wszystko...:) rozlany fioletem i czerwienią / po kwadratowym stoliku / konweniujący z rajstopami / idealna sukienka falująca wewnątrz / szklanego kształtu niczym jedwab upięty / na fasadzie szkoły tańca w moulin rouge / niespotykany bukiet zapachowy z naciskiem/ na czarną porzeczkę czekoladę / z czarnym pieprzem i lukrecją / w porywach z piżmem / przepełniona czara / olśniewająca chwila / martwa natura uwikłany w nią czas / zatrzymany i to jest sztuką/

8 january 2014 at 01:06

gdzieś ten wiersz się znajduję. Twój sezam tak bogaty, Veronica :)