Poetry

Już włosy wypadają powoli z mojej głowy
Trzymają się ostatkiem sił
Czoło się podniosło
Wysoko
Sięga , aż mej potylicy
A ja … ja śmieje się
Że żona ma teraz więcej miejsca by mnie pocałować czoło
Ha ha ha
Ale nie to jest śmieszne
Bo ja jak kwiat … straciłem włosy , a on płatki
Kiedyś tak bujną miałem czuprynę
A on
On piękne mocne , zdrowe płatki
I on , i ja chylimy się ku ziemi
Swe głowy
Bowiem zbliżamy się ku Jesieni
Jesieni naszego życia
Ale on podnosi głowę
Mówi : ja się odrodzę na wiosnę
A ja … ja nie wiem kiedy nadejdzie mój kres
Nie wiem kiedy się odrodzę na nowo z Bożą pomocą
W Bogu
Gzie zapuszczę swoje korzenie
Tego nie wie nikt
Ale wrócę
Wrócę w łonie matki
A na imię ma Ziemia
I w Bogu nadzieja i w Jego rękach mój Los
Me życie 
„Duśku”