Zmiana sposobu prezentacji
Kocham Cię Polsko, ojczyzno moja,
Bo jest przepiękna uroda Twoja.
Gdzie okiem sięgnę, to Cię podziwiam
I myśłi moje w zadumę zmieniam.
I w tej zadumie, w tłoku czy w tłumie
Do Ciebie Polsko mówię:
Kocham Cię Polsko za Twe uroki,
Że bujne jodły myją obłoki,
Że we mgłę białą są zotulone
Niby niemowlę do sny ubrane.
A gdy poranne słonko zaświeci
Błyszczą srebrzyście pola i rzeki.
Wszystko co żywe porankiem wstaje,
Modlą się ludzie i szumią gaje.
I wczesnym rankiem wszystka ptaszyna
Swoim śpiewaniem dzionek zaczyna.
I Orzeł Biały nad Tobą Polsko
Krąży przez wieki pod strażą Boską.
I ja przed Tobą chylę swe skronie,
Że Twoim godłem Orzeł w Koronie.
NIe czas już na smutki,
Na żale, na dąsy.
Wiosna już się zbliża,
Trza iść z wiosną w pląsy!
Biorą się pod boki
Te górskie potoki.
Ich wody rozlane
Już ruszają w tany
I płyną radośnie,
I szumią o wiośnie
Od brzegu do brzegu...
I wieść tę niosą.
I płyną czym prędzej
Do modrych ruczajów.
W przystani na Wiśle -
Tam się zatrzymają.
Pójdę i ja w tany
Na wiosny spotkanie
W modlitwie dziękczynnej
Poślę powitanie.
Pod moim okienkiem
Rośnie jabłoneczka.
Na tej jabłoneczce
Śpiewa jaskółeczka.
Śpiewa już od rana
I puka w okienko:
Czy Ty także śpiewasz
Mała Marysieńko?
Śpiewaj Maryś, śpiewaj
Póki jesteś młoda
Póki na Twym liczku
Jest piękna uroda.
Bo kiedy dorośniesz
Pójdziesz paść koniki
Będą Ci śpiewały
Pod gajem słowiki.
Gdy lata przeminą
Odejdzie uroda,
A Twoje śpiewanie
(...)
--- full text ---
Łabowa 4 maja 1995, napisała śp. Anna Mąka "Konwalia"
Pamiętam me dziecinne lata,
Kiedy ujrzałam zieloną łączkę
Tonącą w barwnych kwiatach.
I jak rój pszczółek przylatywało
I słodki nektar po kwiatkach zbierało
Z kwiatka na kwiatek przelatywało.
A jak patrzałam z wielkim zachwytem
Jakież wesołe wiosną jest życie
Brzęczenie pszczółek i śpiew słowika,
Jakaż przepiękna jest ta muzyka...
Ja po tej łączce poranną rosą
Chodziłam co dzień po łączce boso
I przyglądałam się pięknej urodzie
Jak się stroiła w perlistej kropli wodzie
Dodając jeszcze piękności tej urodzie...
A kiedy słońce perły te pozbierało
Znów roje pszczółek się pozlatywało
(...)
--- full text ---
Łabowa 4 maja 1995, napisała śp. Anna Mąka "Konwalia"
Śpij mój mały, śpij kochany
W swym białym łóżeczku,
A ja pójdę popracować
W swoim ogródeczku.
Śpij mój mały, śpij kochany
Pod pierzynką w kwiatki,A ja pójdę do ogródka i posadzę bratki
I różyczki, i goździki i sine bławatki
A gdy słonko już ogrzeje i lasy i pola
Siądziem na wóz i pojedziem, będziem rolę orać.
Będziem orać, będziem orać, Ty będziesz poganiał...
Konik będzie skibę ciągnął od samego rana.
Naorzemy, zasiejemy i będzie nam rosło:
Owies, żytko i pszeniczka i złociste proso.
Będzie rosło, będzie rosło przez caluśkie lato,
Da nam ziemia ukochana chleba dużo za to!
A gdy zboże już dojrzeje i nadejdą żniwa,
Pokosimy, pozbieramy, zwieziemy gdzie trzeba.
(...)
--- full text ---
Łabowa rok 1999, napisała śp. Anna Mąka "Konwalia"
Zaszumiały Jodły po gór szczytach,
Szumią i w dolinie,
Czyżby chciały ogłosić,
Że już koniec zimy?
Wśród tych Jodeł na dolinie
Rośnie Buk prastary.
Spija soki z ziemi żyznej
Swymi korzeniami.
W jego dziuplach
Sowa i wiewiórka,
dziki gołąb co radośnie hurka..
Czasem sfrunie Dzięcioł doktor
Oglądnie, ostuka,
Czasem siądzie na gałęzi
Z kukułkami głośno zakuka.
I ja nieraz pod tym bukiem
W słonecznym upale
(...)
--- full text ---
Łabowa dnia 20 marca 1990 roku napisała śp. Anna Mąka "Konwalia"
Ziemia się budzi ze snu zimowego,
Poranek powoli wstaje ospale.
Na złotej tacy krąg słońca jasny
Ciepłe promienie rozdaje
Na szczyty górskie, niskie doliny.
Rzuca je w każdy zakątek.
Na całej Ziemi wprowadza
Życia początek.
Swej tajemnicy uchyla rąbek,
Któż ją zrozumie dokładnie,
Bo kiedy jasny dzionek przeminie,
To znowu wieczór zapadnie.
To ręka święta tym to kieruje
I tak misternie, dokładnie,
Że cuda tej tajemnicy
Nikt nie odgadnie dokładnie.
Budzą się drzewa, łąki i gaje
(...)
--- full text ---
Łabowa 1 marca 1990 roku ułożyła śp. Anna Mąka "Konwalia"
Złocą się kaczeńce
Na zielonej łące,
A z nieba jasnego
Ogrzewa je słońce.
A obok mej chatki
Kwitną także bratki
W tęczowych kolorach
Żonkile, bławatki..
I grają w zielone.
Żabie oczka modre
Z niezapominajką
W ciepłym nieba skłonie.
A hen hen pod borem
W cichym zagajniku
Sasanek bez liku
Wychylają główki do świtu.
Skowronek pod niebem
(...)
--- full text ---
